ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನ ಮೇಲೆ ಮೇಲೆ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ಹೂವು, ಮುತ್ತು, ಹವಳಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಅದರೊಳಗೆ ಒಬ್ಬ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು ಕೂತಿದ್ದಾಳೆ. ಸಾಮಾನ್ಯಳು. ಸೌಮ್ಯಳು. ಶ್ರೀ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಲೋಕವಾದ ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ ಹೊರಟಿದ್ದಾಳೆ.
ಆದರೆ ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿ ಯಮಲೋಕದ ಪಕ್ಕದಿಂದಲೇ ಸಾಗುತ್ತದೆ.
ಅವಳು ಕೆಳಗೆ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ. ತುಂಬಾ ಕೆಳಗೆ, ಒಂದು ಕತ್ತಲ ಹಳ್ಳದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ವರು ನರಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಬ್ಬರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು. ಒಬ್ಬ ಬೇಡ. ಮತ್ತು ಒಂದು ಹುಲಿ.
ಆ ಇಬ್ಬರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ… ಅವಳ ಸ್ವಂತ ಗಂಡ.
“ನಿಲ್ಲಿಸಿ,” ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ. “ದಯವಿಟ್ಟು ವಿಮಾನ ನಿಲ್ಲಿಸಿ.”
ಯಾರು ಆ ನಾಲ್ವರು? ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಹಳ್ಳಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಬಿದ್ದರು? ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಬಿಡಿಸಬಲ್ಲಳೇ?
ಕಾಡುದಾರಿಯ ಕಳ್ಳ
ಇಂದು ವಸಿಷ್ಠರು ಜನಕ ಮಹಾರಾಜನಿಗೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ದೀಪದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನೂ, ಈ ಪುರಾಣವನ್ನು ಕೇಳುವುದರ ಮಹಿಮೆಯನ್ನೂ ಹೇಳಿದರು.
ಕಳಿಂಗ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಮಂದರ ಎಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿದ್ದ. ಸ್ನಾನ, ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮಾಡಬೇಕಾದ್ದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಬೇರೆಯವರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ.
ಅವನ ಹೆಂಡತಿಯ ಹೆಸರು ಸುಶೀಲೆ. ಒಳ್ಳೆಯವಳು, ಪತಿವ್ರತೆ. ತನ್ನ ಗಂಡ ಎಂಥವನು ಅನ್ನುವುದು ಅವಳಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ ಒಂದು ಮಾತೂ ಆಡದೆ ಅವನ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಆದರೆ ಮಂದರನಿಗೆ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ದುಡಿಯುವುದೇ ಕಷ್ಟವಾಯಿತು. ಒಂದು ಚಾಕು ಹಿಡಿದು ಕಾಡುದಾರಿಯ ಪಕ್ಕ ಅಡಗಿ ಕೂತ. ದಾರಿಹೋಕರನ್ನು ದೋಚಲು ಶುರುಮಾಡಿದ.
ಒಂದು ದಿನ ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ನಡೆದು ಬಂದ. ಮಂದರ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿದ. ಅವನ ಬಳಿ ಇದ್ದುದನ್ನೆಲ್ಲ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡ.
ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕಾಡಿನಿಂದ ಒಬ್ಬ ಕ್ರೂರ ಬೇಡ ಬಂದ. ಹಣ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು. ಇಬ್ಬರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನೂ ಕೊಂದು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡ.
ಆದರೆ ಬೇಡ ಹೆಚ್ಚು ದೂರ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಹತ್ತಿರದ ಗುಹೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಹುಲಿಯೊಂದು ಮನುಷ್ಯರ ವಾಸನೆ ಹಿಡಿದು ಹೊರಬಂತು. ಬೇಡನ ಮೇಲೆ ನೆಗೆಯಿತು. ಬೇಡ ತನ್ನ ಚಾಕುವಿನಿಂದ ಅದನ್ನು ಇರಿದ. ಹುಲಿಯೂ ಬೇಡನೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಸತ್ತರು.
ನಾಲ್ಕು ಜೀವಗಳು. ದುರಾಸೆ, ಹಿಂಸೆಯ ಒಂದೇ ಸರಪಳಿ. ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಮುಗಿಯಿತು.
ನಾಲ್ವರನ್ನೂ ಯಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ನಾಲ್ವರನ್ನೂ ಒಂದೇ ಕತ್ತಲ ಹಳ್ಳಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿದರು.
ಕಾರ್ತಿಕ ಹುಣ್ಣಿಮೆಯಂದು ಸುಶೀಲೆಯ ದೀಪ
ಇತ್ತ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸುಶೀಲೆ ವಿಧವೆಯಾದಳು. ಆದರೆ ಅವಳು ದಾರಿ ತಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ಧರ್ಮದಿಂದ ಬಾಳಿದಳು. ಸಜ್ಜನರ ಸಂಗ ಮಾಡಿದಳು. ಶ್ರೀ ಹರಿಯನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿದಳು. ಯಾವಾಗಲೂ ಗಂಡನನ್ನು ನೆನೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಒಂದು ದಿನ ಹರಿನಾಮ ಹಾಡುತ್ತಾ, ಕುಣಿಯುತ್ತಾ ಒಬ್ಬ ಸಂನ್ಯಾಸಿ ಆ ಊರಿಗೆ ಬಂದರು. ಅವಳ ಮನೆಬಾಗಿಲಿಗೂ ಬಂದರು. ಅವಳು ಗೌರವದಿಂದ ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡು ಭಿಕ್ಷೆ ನೀಡಿದಳು.
ಅವರು ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ಹೇಳಿದರು, “ಅಮ್ಮಾ, ಇವತ್ತು ಯಾವ ದಿನ ಗೊತ್ತೇ? ಕಾರ್ತಿಕ ಹುಣ್ಣಿಮೆ. ಇಂದು ರಾತ್ರಿ ಗುಡಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮಿಯ ಮುಂದೆ ಕಾರ್ತಿಕ ಪುರಾಣ ಓದುತ್ತಾರೆ. ದೀಪಕ್ಕೆ ಎಣ್ಣೆ ನಾನು ತಂದಿದ್ದೇನೆ. ನೀನು ಬತ್ತಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತೀಯಾ?”
ಸುಶೀಲೆಯ ಮುಖ ಅರಳಿತು.
ಗುಡಿಗೆ ಹೋದಳು. ನೆಲ ಗುಡಿಸಿ ಶುದ್ಧ ಮಾಡಿದಳು. ಹಳೆಯ ಪದ್ಧತಿಯಂತೆ ಸೆಗಣಿಯಿಂದ ಸಾರಿಸಿದಳು. ಸುಂದರವಾದ ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕಿದಳು. ನಂತರ ಹತ್ತಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಕೈಯಾರೆ ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿ, ಎರಡು ಬತ್ತಿ ಹೊಸೆದಳು. ದೀಪ ಬೆಳಗಿತು. ಶ್ರೀ ಹರಿಗೆ ಪೂಜೆ ನಡೆಯಿತು.
ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ಅವಳು ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಊರೆಲ್ಲ ಮನೆಮನೆಗೆ ಹೋದಳು. “ಬನ್ನಿ,” ಎಂದಳು. “ಇಂದು ರಾತ್ರಿ ಕಾರ್ತಿಕ ಪುರಾಣ ಕೇಳಲು ಬನ್ನಿ.”
ಜನ ಬಂದರು. ಸುಶೀಲೆ ಅವರೊಡನೆ ಕೂತು… ಪುರಾಣವನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳಿದಳು.
ಆ ದಿನದಿಂದ ಅವಳು ವಿಷ್ಣುವಿಗಾಗಿಯೇ ಬದುಕಿದಳು. ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಹರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಲೇ ದೇಹ ತೊರೆದಳು.
ತಕ್ಷಣ ವಿಷ್ಣುದೂತರು ಅವಳಿಗಾಗಿ ಬಂದರು. ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳು. ಕಮಲದಂಥ ಕಣ್ಣುಗಳು. ಹಳದಿ ಪೀತಾಂಬರ. ಜೊತೆಗೆ ಹೊಳೆಯುವ ವಿಮಾನ.
ಹೀಗೆಯೇ ಅವಳು ಯಮಲೋಕದ ಪಕ್ಕದಿಂದ ಹಾದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ… ಆ ಹಳ್ಳದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಗಂಡನನ್ನು ಕಂಡಳು.