ಶ್ರೀ ಶಿವಾಷ್ಟಕಂ 2

ಶ್ರೀ ಶಿವಾಷ್ಟಕಂ 2 (ಎರಡನೇ ಶಿವಾಷ್ಟಕಂ) ಶಿವನ ಕರುಣೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವ ಭಕ್ತಿಯುತ ಸ್ತೋತ್ರವಾಗಿದೆ. ಇದು ಭಕ್ತನು ತನ್ನ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳು, ಪಾಪಗಳು, ಅಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಲೌಕಿಕ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುವ ಸಂಕಟಗಳನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ಶಿವನಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಕೋರುವ ಒಂದು ಮನದಾಳದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಾಗಿದೆ. ಈ ಸ್ತೋತ್ರವು ಮಾನವನ ಸಹಜ ದೋಷಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಅವುಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆಯಲು ಶಂಭುವಿನ ಕೃಪೆಯನ್ನು ಯಾಚಿಸುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಭಕ್ತನು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಪಾಪಗಳಿಂದ, ಮಾಯಾಜಾಲದಿಂದ, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮುಳುಗಿರುವವನಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿಕೊಂಡು, ಶಿವನನ್ನು ರಕ್ಷಕನಾಗಿ, ಪಿತೃ ಸಮಾನನಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಈ ಸ್ತೋತ್ರದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಆಸೆಗಳ ಅಧೀನವಾಗಿ ಅಷ್ಟದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು, ಶಾಂತಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಅಶಾಂತಿಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಮೊದಲ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕೇವಲ ದೇಹದ ಆಕಾರಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ತನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವಂತೆ ಶಿವನನ್ನು ಬೇಡುತ್ತಾನೆ. ಮಾನವ ದೇಹವು ಮಾಂಸ, ಮೂಳೆ, ಮಜ್ಜೆ, ಮಲಮೂತ್ರಗಳ ಪಾತ್ರೆಯಾಗಿದ್ದು, ಅದರ ಮೇಲೆ ಅಹಂಕಾರ ಪಡುವುದು ವ್ಯರ್ಥವೆಂದು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಮೋಹಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ಮಾಯಾಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ, ಶಿವನ ಪಾದಸೇವೆಯಿಂದ ವಿಮುಖನಾಗಿ ದುರ್ಜನನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿತನಾದ ತನ್ನ ದುಃಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಶಿವನಿಗೆ ನಿವೇದಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸತ್ಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಧರ್ಮಹೀನನಾಗಿ, ಆತ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಅರಿಷಡ್ವರ್ಗಗಳಾದ ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಲೋಭ, ಮೋಹ, ಮದ, ಮಾತ್ಸರ್ಯಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿರುವ ತನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವಂತೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾನೆ.

ವೇದಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಅಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದೆ, ಶಿವನ ಪಾದಾರವಿಂದಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸದೆ, ವೇದೋಕ್ತ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ, ಅನ್ಯಾಯದ ಸಂಪಾದನೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ, ಅನ್ಯ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿ, ಅಶುದ್ಧ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸಿ, ಆಚಾರಹೀನನಾಗಿರುವ ತನ್ನನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸುವಂತೆ ಭಕ್ತನು ಶಿವನನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಲೌಕಿಕ ತಾಪತ್ರಯಗಳಿಂದ (ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ, ಆದಿಭೌತಿಕ, ಆದಿದೈವಿಕ) ದೇಹವು ತಪ್ತವಾಗಿದ್ದರೂ, ಮೋಕ್ಷಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಲು ಯಾವುದೇ ಉಪಾಯವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳದೆ, ಇತರರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿರುವ ನರಾಧಮನಾದ ತನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವಂತೆ ಭಕ್ತನು ಕರುಣಾಳು ಶಿವನಲ್ಲಿ ಮೊರೆ ಇಡುತ್ತಾನೆ.

ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಭಕ್ತನು ಅತ್ಯಂತ ವಿನಮ್ರನಾಗಿ ಶಿವನನ್ನು, "ಓ ಶಂಭೋ! ತಂದೆಯು ತನ್ನ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ ಮಗನನ್ನು ಹೇಗೆ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೋ, ಹಾಗೆಯೇ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು. ನೀನು ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಪಿತೃ ಮತ್ತು ಸಹಾಯಕನಾಗಿದ್ದೀಯೆ. ನಾನು ಅನೇಕ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದರೂ, ನೀನು ಕರುಣಾಸಾಗರನಾದ್ದರಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು" ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ಸ್ತೋತ್ರವು ಮಾನವನ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಶಿವನ ಅನಂತ ಕರುಣೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ, ಭಕ್ತನು ತನ್ನ ಸರ್ವ ದೋಷಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಶಿವನಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶರಣಾಗುವುದನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲದೆ, ಆತ್ಮಾವಲೋಕನ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪರಿವರ್ತನೆಯ ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ.

ಪ್ರಯೋಜನಗಳು (Benefits):

• ಪಾಪ ಪರಿಹಾರ ಮತ್ತು ಚಿತ್ತ ಶುದ್ಧಿ: ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪಠಿಸುವುದರಿಂದ ಭಕ್ತನು ತನ್ನ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಡುತ್ತಾನೆ, ಇದು ಆಂತರಿಕ ಶುದ್ಧಿಗೆ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ನಿರ್ಮಲತೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.
• ದುಶ್ಚಟಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತಿ: ದುರಾಸೆ, ಮೋಹ, ಅಹಂಕಾರ ಮುಂತಾದ ಮಾನವ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ, ಭಕ್ತನು ಅವುಗಳಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಶಿವನ ಕೃಪೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಕೆಟ್ಟ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಮತ್ತು ಅಭ್ಯಾಸಗಳಿಂದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನೀಡುತ್ತದೆ.
• ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರತೆ: ಮನಸ್ಸು ಅಶಾಂತಿಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವಾಗ, ಶಿವನಲ್ಲಿ ಶರಣಾಗುವುದರಿಂದ ಆಂತರಿಕ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರತೆ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ, ಇದು ಮಾನಸಿಕ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ತರುತ್ತದೆ.
• ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪ್ರಗತಿ: ಶಿವನ ಪಾದಾರವಿಂದಗಳ ಸೇವೆ ಮತ್ತು ವೇದೋಕ್ತ ಕರ್ಮಗಳ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೆ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುವ ಮೂಲಕ, ಭಕ್ತನು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಮುನ್ನಡೆಯಲು ಪ್ರೇರಣೆ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಜ್ಞಾನದ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ.
• ಶಿವನ ಕೃಪಾಕಟಾಕ್ಷ: ಈ ಸ್ತೋತ್ರದ ಮೂಲಕ ಶಿವನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವುದರಿಂದ, ಪರಮಶಿವನು ಭಕ್ತನ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರಿ, ಅವನನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಸಂಕಷ್ಟಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಕರುಣಿಸುತ್ತಾನೆ.