ಕಂಡೂಲಗಂಡವಿಗಳನ್ಮದವಾರಿಧಾರಾ-
ಗಂಡೂಷಪಂಡಿತಮಧುವ್ರತಮಂಡಿತಾಯ |
ಶುಂಡಾಲಬಂಧುರಮುಖಾಯ ತುಷಾರಭಾನು-
ಖಂಡಾವತಂಸಕಲಿತಾಯ ನಮಃ ಶಿವಾಯ ||1||
ರಸಾಳತಲಭೂಷಿತಂ ರಜನಿಬಂಧುನಾ ಭೂಷಿತಂ
ಸಮಗ್ರಮನುಕಂಪಯಾ ಸವಿಧಸೇವಿತಂ ಕಂಪಯಾ |
ನಮತ್ಸುಮನಸಂ ಪದೇ ನಮತ ಸಂತತಂ ಸಂಪದೇ
ಗಿರೀಶಮಧಿಕಾಂಚಿ ತಂ ಗಿರಿಸುತಾಕುಚಾಂಕಾಂಚಿತಂ ||2||
ಜಯಂತಿ ಶ್ರೀಮಂತೋ ಜಡಿಮಹಿಮಸಂಹಾರಮಿಹಿರಾ
ಮನೀಷಾಮಾಕಂದಪ್ರಸವನವವಾಸಂತದಿವಸಾಃ |
ಗಿರಾಂ ನಾಥೇ! ನಾನಾರಸಭಣಿತಿಯೋಷಾಭಿಸರಣ-
ಪ್ರದೋಷಾ ನಿರ್ದೋಷಾಸ್ತವ ಚರಣ ಸನ್ನಾಮವಿಧಯಃ ||3||
ಕ ಏಷ ಪ್ರಸ್ತಾವಸ್ತವ ನವನಸನ್ನಾಹಪದವೀ -
ದವೀಯೋ ದೇವೀದಂ ಧಿಷಣಧಿಷಣಾನೈಪುಣಮಪಿ |
ತದಾಸ್ತಾಮುದ್ಯೋಗಃ ಸ್ತುತಿವಚಸಿ ಯಾಚೇ ಪುನರಿದಂ
ಸಮಸ್ತೋಽತ್ರ ಸ್ತೋತ್ರೀಭವತು ಮಮ ಸಂಜಲ್ಪನವಿಧಿಃ ||4||
ಸದಾ ಯಾಚಂ ಯಾಚಂ ಕಥಿತಬಹುವಾಚಂ ಜನಮಿಮಂ
ಪ್ರತಿ ಕ್ರೋಧೋ ವೇಧೋರಮಣಿ! ಕರಣೀಯೋ ನ ಕಲಯಾ |
ನ ಯೋಗಪ್ರಾವೀಣ್ಯಂ ನ ಚ ಬಹುವಿಧಸ್ತೋತ್ರಪಟಿಮಾ
ನ ವಾ ಸೇವಾದಾಕ್ಷ್ಯಂ ಕಿಮಿಹ ವಿದಧೇ ಯಾಚನಮೃತೇ ||5||
ಜತುದ್ರಾವಂ ದೇವಿ! ದ್ರವತು ಜವತಶ್ಚಿತ್ತಜಡಿಮಾ
ಶರತ್ಪದ್ಮೋನ್ಮೀಲಂ ಮಮ ವಿಲಲಮುನ್ಮೀಲತು ಮನಃ |
ಮುಖಾದ್ವೀಚೀ ವಾಚಾಂ ತ್ರಿದಿವವಿಗಳನ್ನಿರ್ಜರಧುನೀ-
ತರಂಗಾಳೀಗಾಳಂ ಗಳತು ಮಧುನಿಷ್ಯಂದಮಧುರಾ ||6||
ಜಗನ್ನಾಥೇ ! ಜಾಲ್ಮಂ ನಿಬಿಡಜಡಿಭಗ್ರಂಥಿಜಟಿಲಂ
ಜನಂ ದೀನಂ ಮೈನಂ ಜನನಿ ! ಮನುಥಾಃ ಸ್ಮಾನ್ಯಶರಣಂ |
ಪ್ರಮೀಳಾಪ್ರಭ್ಲಾನಂ ಪದಯುಗಳನಾಳೀಕವಿಗಳ-
ನ್ಮಧೂಳೀಪಾಳೀಭಿರ್ಮಮ ಸರಜಸಂ ಕ್ಷಾಳಯ ಮನಃ ||7||
ಜಗನ್ಮಾತರ್ಜಾತಪ್ರಥಿಮನಿ ಮನೀಷಾಜಡಿಮನಿ
ಸ್ತೃಣಾನೇ ಖಿಂದಾನಃ ಕಿಮಿವ ಮನವೈ ಕಿಂ ವಿತನವೈ |
ಪ್ರಸೀದಾಸೀದಾತ್ಮನ್ಯಖಿಲದುರಿತೋತ್ಸಾದಿನಿ ! ದಿನೇ
ದಿನೇ ದೀನೇಽದೀನೇ! ಮಯಿ ವಿತರ ಕಾರುಣ್ಯಕಣಿಕಾಂ ||8||
ಕರೇ ವಾಮೇ ವಾಮೇ ! ಕಮಲಮೃದುಳೇ ಪುಸ್ತಕಧರಂ
ಪರಸ್ಮಿನ್ ಸಾಕ್ಷಸ್ರಕ್ಸ್ಫಟಿಕನಿಭಮತ್ರಾಸವರದಂ |
ಭವತ್ವಂತಃ ಸಾಕ್ಷಾದಕೃಪಣಕೃಪಾಕಂದಳಮಿಳತ್-
ಕಟಾಕ್ಷವ್ಯಾಪಾರಂ ವಪುರುಪನಿಷಜ್ಜೀವಿತಮಿದಂ ||9||
ಕೃಪಾಕೋಪಾಟೋಪಸ್ಫುರಿತಪದಪಂಚಾಸ್ಯದಳಿತಾದ್
ಧನಸ್ವಾಂತಧ್ವಾಂತಪ್ರಕರಕರಿಸಂದೋಹಶಿರಸಃ |
ಸಮುನ್ಮುಕ್ತಾ ಮುಕ್ತಾಮಣಯ ಇವ ಶುದ್ಧಾ ಭಣಿತಯೋಸ
ಭವದ್ಭಕ್ತಾಸ್ಯೇಭ್ಯೋ ಭಗವತಿ! ವಿಸರ್ಪಂತಿ ಪರಿತಃ ||10||
ಮಮಾಂತರ್ವಾಣಿ ! ತ್ವಂ ಹರ ತಿಮಿರಮಿತ್ಯರ್ಥನವಿಧಾಂ
ವಿಧಾಸ್ಯನ್ ಯಸ್ತಸ್ಮೈ ಪದಯುಗಳಮಾತ್ರಂ ಕಥಯತೇ |
ಅಸೌ ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞತ್ವಂ ವರಯಿತುಮುಪಕ್ರಾಂತ ಇತಿ ತದ್
ದದಾನಃ ಸದ್ಯಸ್ತೇ ಜಯತಿ ಸದಯಾಸಂಭ್ರಮರಸಃ ||11||
ಅಸೌ ಸೇವಾ ದಾವೇ ರುದಿತಮಿಯಮಿಜ್ಯಾ ಜಲಲಿಪಿ-
ರ್ಗಜಸ್ನಾನಂ ಧ್ಯಾನಂ ತದಪಿ ಸ ಜಪೋ ಭಸ್ಮನಿ ಹುತಂ |
ಪ್ರಣಾಮೋ ನಾಮಷ ಪ್ರಕೃತಿಜಳಮೂಕಾಂಘ್ರಿಪತನಂ
ಯದಂಬಾಲಂಬ್ಯೇತ ಪ್ರತಿದಿನಮನುದ್ದಿಶ್ಯ ಭವತೀಂ ||12||
ಸಜೀವೋ ಮಾ ಜೀವನ್ ಭವತಿ ಬತ ಮಾ ಜಾಗ್ರದಪಿ ಮಾ
ವಿಜಾನನ್ ಮಾ ಧ್ಯಾಯನ್ ಜನಜನನಿ ! ತಸ್ಯಾಸ್ತ್ವಜನನಿಃ |
ನ ಯಸ್ತ್ವಾಮಾಶಾಸ್ತೇ ನ ವಿನಮತಿ ನ ಸ್ತೌತಿ ಮನುತೇ
ನ ನೋಪಾಸ್ತೇ ನಾಧ್ಯೇತ್ಯವತಿ ನ ವೃಣೀತೇ ನ ಚ ಸಕೃತ್ ||13||
ಗಳದ್ದಭ್ಭಾಂ ಶುಭ್ಭತ್ಪೃಥುಲಕುಚಕುಂಭಾಂ ಹೃತಶಶಿ-
ಪ್ರಭಾಡಭ್ಭಾಂ ಸಂಭಾವಿತಲಿಖಿತಗುಭ್ಫಾಜಪಪಟಾಂ |
ಮನಸ್ತಂಭಾರಭ್ಭಪ್ರಥುಮನಿ(?) ಭಜೇ ತ್ವಾಂ ಕೃತಕೃಪಾ-
ಪರೀರಭ್ಭಾಮ್ಮಂಭೋರುಹಸದನಸಂಭೋಗಕಲಿಕಾಂ ||14||
ಭವತ್ಯಾ ನಿತ್ಯೋತ್ತಂಸಿತಸಿತಸುಧಾತಿವಿಗಳತ್-
ಸುಧಾಸಾರಸ್ರೋತೋವಿಸರ ಇವ ಹೃತ್ಪಂಕಜಜುಷಃ |
ನೃಣಾಂ ತ್ವದ್ಧ್ಯಾತೄಣಾಂ ನವವದನನಾಳೀಕಕುಹರ-
ಪ್ರಣಾಳೀನಾಳೇನ ಕ್ಷರತಿ ಕವಿತಾಸೌರಭಭರಃ ||15||
ಗತಿಸ್ವಿನ್ನಾಂ ವನ್ಯಸ್ತಬಕನಿವಹನ್ಯಾಸವಿಲಸತ್-
ಕಚಾಂ ಕೇಚಿತ್ ಕಾಚಾವಲಿಖಚಿತನೀಚೇತರಕುಚಾಂ |
ಹೃದಿ ತ್ವಾಮೀಕ್ಷಂತೇ ಕಪಟಮೃಗಯೋಃ ಪತ್ರಪಟಲೀ-
ದುಕೂಲಾಂ ಕಾಲಾರೇರನುಪದಚರೀಂ ಕಾನನಚರೀಂ ||16||
ಧರೇ ! ದುರ್ಗಾಂ ಸ್ವರ್ಗಾ ಧಿಪವಿಮತವರ್ಗಾಪಹರಣೀಂ
ಮಹಾರಂಹಸ್ಸಿಂಹಪ್ರವರಪರಿವಿನ್ಯಸ್ತಚರಣಾಂ |
ಕರೇ ವಲ್ಗತ್ಖಡ್ಗಪ್ರವಿಹಿತಜಗತ್ತ್ರಾಣವಿಭವಾಂ
ಭವಾರ್ತಿವ್ಯಾವೃತ್ತ್ಯೈ ಭಗವತಿ ! ಭಜಂತೇ ಹಿ ಭವತೀಂ ||17||
ಇದಂ ಸ್ಯಾದೇತತ್ ಸ್ಯಾನ್ಮಮ ಪುನರದಃ ಸ್ಯಾದಿತಿ ಸದಾ
ಶ್ರುತಂ ವಾ ದೃಷ್ಟಂ ವಾ ಸಕಲಮುಪಯಾಚೇ ನ ಭವತೀಂ |
ಸಕೃನ್ಮಹ್ಯಂ ಮುಹ್ಯನ್ಮಲಿನಮನಸೇ ಮಾತರಮಲಾಂ
ತ್ವದೀಯೇ ದೀಯೇತ ದ್ಯುತಿಮತಿ ಪದೇ ಭಾರತಿ! ರತಿಂ ||18||
ಅಥೋ ಯಾ ವಾ ಸಾ ವಾ ಭವ ಭವರಮೇಶಾಂಬುಜಭುವಾ-
ಮಪೀಡ್ಯೇ ! ಪೀಡ್ಯೇಽಹಂ ಜನಜನನಿ ! ಜಾಡ್ಯೇನ ನ ಯಥಾ |
ತಥಾ ಭ್ರೂಯಾದ್ ಭೂಯಾನಿಹ ತವ ವಿಭೂತಿಸ್ತವವಿಧಿಃ
ಕಥಂಕಾರಂ ಕರ್ತುಂ ಕವಿಭಿರಪಿ ಶಕ್ಯೇತ ಸಕಲಃ ||19||
ಇತಿ ಕಾಮಾಕ್ಷೀಸ್ತವಃ ಸಂಪೂರ್ಣಃ |
ಶ್ರೀ ಕಾಮಾಕ್ಷೀ ಸ್ತವವು ಆದಿಶಕ್ತಿ ಸ್ವರೂಪಿಣಿಯಾದ ಶ್ರೀ ಕಾಮಾಕ್ಷಿ ದೇವಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವ ಒಂದು ಅತ್ಯಂತ ಭಕ್ತಿಪೂರ್ಣ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಸ್ತೋತ್ರವಾಗಿದೆ. ಕಂಚಿಯ ಪುಣ್ಯಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಕಾಮಾಕ್ಷಿ ದೇವಿಯು ತನ್ನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಜ್ಞಾನ, ಸಂಪತ್ತು, ಶಾಂತಿ, ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಕರುಣಿಸುವ ಜಗನ್ಮಾತೆ. ಈ ಸ್ತೋತ್ರವು ಭಕ್ತನ ವಿನಮ್ರ ಭಾವ, ಅಚಲ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ದೇವಿಯ ಅಪಾರ ಕರುಣೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ. ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸುವುದರಿಂದ ಭಕ್ತರು ದೇವಿಯ ದಿವ್ಯ ಸೌಂದರ್ಯ, ಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ಆಕೆಯ ಆಶೀರ್ವಾದವನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು.
ಸ್ತೋತ್ರದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ದೇವಿಯ ದಿವ್ಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ನೀಲಮಣಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಜಡೆಗಳು, ಚಂದ್ರಕಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಹಣೆಯು, ಗಜರಾಜನ ಕರುಣೆಗೆ ಸಮನಾದ ಮೃದುವಾದ ಮುಖವು ಕಾಮಾಕ್ಷಿ ದೇವಿಯ ಆಕರ್ಷಕ ರೂಪವನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಮಧುರ ರೂಪವು ಸುಗಂಧಭರಿತ ದಿವ್ಯ ಕಾಂತಿಯನ್ನು ಸೂಸುತ್ತದೆ, ಮಧುಗಳ ಸಮೂಹವು ಅವಳ ಸುತ್ತಲೂ ಹಾರಾಡುತ್ತಾ ಭಕ್ತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆರಾಧಿಸುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವಳ ಕರುಣೆ ಒಂದು ಸಾಗರದಂತೆ ಆಳವಾಗಿದೆ, ಅವಳ ರೂಪವು ಚಂದ್ರನ ಕಾಂತಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದೆ. ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಮಹೇಶ್ವರರಂತಹ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವ, ಶಿವನಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯಳಾದ ಗಿರಿಜೆಯು ತನ್ನ ಪಾದಧೂಳಿಯಿಂದ ಭಕ್ತರ ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತಾಳೆ.
ಕಾಮಾಕ್ಷಿ ದೇವಿಯ ಚರಣಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವವರಿಗೆ ವಾಕ್ಪಟುತ್ವ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ. ಅವಳ ಪಾದಗಳು ವಾಕ್, ಜ್ಞಾನ, ಕಲೆ ಮತ್ತು ಕಾವ್ಯ ಸೌಂದರ್ಯದ ಮೂಲವಾಗಿವೆ. ಕವಿಯು ತನ್ನ ವಿನಮ್ರತೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾ, “ನನ್ನ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಶಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆ, ನನ್ನ ಜ್ಞಾನ ಸೀಮಿತವಾಗಿದೆ, ಆದರೂ ನಿನ್ನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಬೇಕೆಂಬ ತೀವ್ರ ಬಯಕೆ ನನ್ನಲ್ಲಿದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಈ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು” ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾನೆ. ಯೋಗಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದೆ, ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞಾನ ಇಲ್ಲದೆ, ಪೂಜಾ ವಿಧಾನಗಳಲ್ಲಿ ನೈಪುಣ್ಯವಿಲ್ಲದೆ, ಕೇವಲ ದೇವಿಯ ಕರುಣೆಯನ್ನು ಯಾಚಿಸುವುದೇ ತನ್ನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ಭಕ್ತನು ಶರಣಾಗತಿಯ ಭಾವವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಭಕ್ತನು ತನ್ನ ಅಂತರಂಗದ ಶುದ್ಧೀಕರಣಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾನೆ – “ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಅಜ್ಞಾನವು ಕರಗಿ ಹೋಗಲಿ, ನನ್ನ ಮಾತುಗಳು ನದಿಯಂತೆ ಹರಿಯುತ್ತಾ ದಿವ್ಯ ಮಧುರತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ನಿನ್ನ ಪಾದರೇಣುಗಳಿಂದ ಪವಿತ್ರವಾಗಲಿ.” ಜಗನ್ಮಾತೆಯಾದ ಕಾಮಾಕ್ಷಿಯ ಶರಣಾಗತನಾಗಿ, ತನ್ನ ದುಃಖಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿ, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ದೇವಿಯ ಪಾದಧೂಳಿಯಿಂದ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸುವಂತೆ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಲೋಕದ ಪಾಪಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದರೂ, ಪ್ರತಿದಿನವೂ ದೇವಿಯ ಕರುಣೆಯ ಕಣಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರಸಾದಿಸುವಂತೆ ಕವಿಯು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕಾಮಾಕ್ಷಿ ದೇವಿಯು ತನ್ನ ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ಕಮಲವನ್ನು, ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ಸ್ಫಟಿಕ ಮಾಲಿಕೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಪರಮ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ನೋಟದಿಂದ, ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳ ಪ್ರಾಣರೂಪಿಣಿಯಾಗಿ ಭಕ್ತನಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಭಕ್ತರು ಜಪಿಸುವ ಪ್ರತಿ ಪದವೂ ಮುತ್ತುಗಳಂತೆ ಶುದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತದೆ; ಕಾಮಾಕ್ಷಿಯ ಕೃಪೆಯಿಂದ ವಾಕ್ಪವಿತ್ರತೆ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನದ ಪ್ರಕಾಶವು ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತದೆ.
ಪ್ರಯೋಜನಗಳು (Benefits):
Please login to leave a comment
Loading comments...