ಕಾರ್ತಿಕ ಪುರಾಣ 8ನೇ ಅಧ್ಯಾಯ – ಮಗನಿಗಿಟ್ಟ ಹೆಸರು

ಒಂದು ಬಡ ಗುಡಿಸಲಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಸಾಯುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದಾನೆ.

ಬದುಕಿದಷ್ಟು ಕಾಲ ಪಾಪವನ್ನೇ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಕಲಿಸಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಈಗ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಯಮದೂತರು ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಂಪು ಕೂದಲು. ಕೆಂಪು ಗಡ್ಡ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ದೊಣ್ಣೆಗಳು. ಅವನನ್ನು ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ.

ಅವನು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದ ಒಂದೇ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಮಗನನ್ನು ಕೂಗಿ ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ.

"ನಾರಾಯಣಾ! ನಾರಾಯಣಾ!"

ಅಷ್ಟೇ… ಯಮದೂತರು ನಿಂತುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ನಡುಗುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ಮುಂದೆ ಬರಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಯಾರು ಈ ಮನುಷ್ಯ? ಊರಿಗೇ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಪಾಪಿಯಾಗಿದ್ದವನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ ದೇವರ ಹೆಸರು ಹೇಗೆ ಬಂತು?

ಇಂದು ಅಜಾಮಿಳನ ಕಥೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಕಥೆ ಮೂರು ದಿನ ಸಾಗುತ್ತದೆ.

ವಸಿಷ್ಠರಿಗೆ ಜನಕನ ಪ್ರಶ್ನೆ

ಜನಕ ಮಹಾರಾಜನಿಗೆ ಒಂದು ಸಂದೇಹ ಬಂತು. ಅದನ್ನು ವಸಿಷ್ಠರ ಬಳಿ ನೇರವಾಗಿ ಕೇಳಿದ.

"ಸ್ವಾಮಿ, ನದಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸ್ನಾನ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ದಾನ, ಒಂದು ದೀಪ – ಇವು ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳನ್ನೂ ತೊಳೆದುಬಿಡುತ್ತವೆ ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಹಿರಿಯರು, ಕಠಿಣವಾದ, ದೀರ್ಘವಾದ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಗಳಿಂದ ಮಾತ್ರ ಅದು ಸಾಧ್ಯ ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಸಣ್ಣ ದಾನ ದೊಡ್ಡ ಪಾಪವನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಳೆಯುತ್ತದೆ? ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿಹೋಗುತ್ತಿರುವವನು ಒಂದು ಹುಲ್ಲುಕಡ್ಡಿ ಹಿಡಿದು ಬದುಕಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?"

ವಸಿಷ್ಠರು ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕರು. "ಕೇಳು ಜನಕ. ಒಂದು ಕಥೆಯ ಮೂಲಕ ನಿನಗೆ ಉತ್ತರ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ."

ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮಗ

ಕನ್ಯಾಕುಬ್ಜ ನಗರದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವಿದ್ವಾಂಸ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಇದ್ದ. ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಸಾಧ್ವಿ, ಪತಿವ್ರತೆ. ಇಬ್ಬರೂ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರು. ಅವರಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಮಗ ಹುಟ್ಟಿದ. ಅವನಿಗೆ ಅಜಾಮಿಳ ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟರು.

ಆ ಹುಡುಗನನ್ನು ಅವರು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸಿದರು. ಅತಿಯಾಗಿ. ಕೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲ ಕೊಟ್ಟರು. ಯಾರೂ ಅವನಿಗೆ "ಬೇಡ" ಅನ್ನಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವನು ಹಠಮಾರಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದ. ಏನನ್ನೂ ಕಲಿಯಲಿಲ್ಲ.

ಯೌವನಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ಬೇರೊಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ದಾಸಿಯನ್ನು ಕಂಡ. ಅವಳ ಮೋಹದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಬಿದ್ದುಬಿಟ್ಟ.

ಅಂದಿನಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆತ. ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು. ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆಯನ್ನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು. ಅವಳ ಹೊರತು ಬೇರೇನೂ ಅವನಿಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಬಂಧುಗಳು ನಾಚಿಕೆಪಟ್ಟರು. ಅವನನ್ನು ಕುಟುಂಬದಿಂದ ಹೊರಹಾಕಿದರು.

ಅಜಾಮಿಳ ಅದೇ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಡ ಗುಡಿಸಲಿನಲ್ಲಿ ಆ ದಾಸಿಯ ಜೊತೆ ಸಂಸಾರ ಹೂಡಿದ. ಬೇಟೆಗಾರನಾದ. ನಾಯಿಗಳು, ಬಲೆಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ. ವಿದ್ವಾಂಸ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮಗ… ಈಗ ಬೇಟೆಗಾರನಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ.

ಒಂದು ದಿನ ಆ ದಾಸಿ ಎತ್ತರದ ತಾಳೆಮರ ಹತ್ತಿದಳು. ಕಾಲು ಜಾರಿತು. ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದು ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟಳು.

ಅಜಾಮಿಳ ಎದೆ ಬಡಿದುಕೊಂಡು ಅತ್ತ. ಅವಳನ್ನು ತನ್ನ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದ.

ಆ ದಾಸಿಗೆ ಬೆಳೆದು ನಿಂತ ಒಬ್ಬ ಮಗಳಿದ್ದಳು. ಅವಳು ತಾಯಿಗಾಗಿ ಅಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅಜಾಮಿಳ ಅವಳನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದ. ಆಮೇಲೆ, ಹಿಂದೆ ಮಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ. ಆ ದಾಸಿಯ ಮಗಳನ್ನೇ ಹೆಂಡತಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ.

ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು. ಮಕ್ಕಳು ಹುಟ್ಟಿದರು. ಆದರೆ ಒಬ್ಬರ ಹಿಂದೊಬ್ಬರು ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

ಕೊನೆಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮಗ ಹುಟ್ಟಿದ. ಈ ಮಗು ಬದುಕಿತು.

ಅಜಾಮಿಳ ಅವನಿಗೆ ಹೆಸರಿಟ್ಟ… ನಾರಾಯಣ.

ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಇಟ್ಟ ಹೆಸರಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ಒಂದು ಹೆಸರು. ಆದರೆ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗನೇ ಅವನ ಪ್ರಾಣವಾದ. ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರಲು ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಹಾಗಾಗಿ ದಿನವಿಡೀ ಅವನನ್ನೇ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ನಡೆಯುವಾಗ "ನಾರಾಯಣಾ, ಇಲ್ಲಿ ಬಾ." ಕೂತಾಗ "ನಾರಾಯಣಾ, ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯ?" ಊಟ ಮಾಡುವಾಗ, ನೀರು ಕುಡಿಯುವಾಗ… "ನಾರಾಯಣಾ, ನಾರಾಯಣಾ."

ಒಮ್ಮೆಯೂ ಅವನು ದೇವರನ್ನು ನೆನೆಯಲಿಲ್ಲ. ಮಗನನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೆನೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಆ ಹೆಸರು ಮಾತ್ರ ಪ್ರತಿದಿನ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅವನ ತುಟಿಯ ಮೇಲೆ ಬರುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.

ಕೊನೆಯ ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ ಕರೆದ ಹೆಸರು

ಕೊನೆಗೆ ಅಜಾಮಿಳನ ಬದುಕಿನ ಕಡೆಯ ದಿನ ಬಂತು.

ಅವನು ಕಣ್ಣೆತ್ತಿ ನೋಡಿದ. ಅವರು ಕಾಣಿಸಿದರು.

ಯಮದೂತರು. ನೋಡಲೇ ಭಯಂಕರ. ಕೆಂಪು ಕೂದಲು, ಕೆಂಪು ಗಡ್ಡ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ದೊಣ್ಣೆ, ಕಲ್ಲು, ಕತ್ತಿ. ಅವನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಬಂದಿದ್ದರು.

ಅಜಾಮಿಳ ಭಯದಿಂದ ಗಡಗಡ ನಡುಗಿದ. ಅವನ ಪುಟ್ಟ ಮಗ ದೂರದಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ. ಉಳಿದಿದ್ದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ, "ನಾರಾಯಣಾ! ನಾರಾಯಣಾ!" ಎಂದು ಕೂಗಿದ.

ಅವನು ಕರೆದದ್ದು ಮಗನನ್ನು. ಮಗನನ್ನು ಮಾತ್ರ.

ಆದರೆ ಆ ನಾಮ ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಬಿದ್ದಾಗಿತ್ತು.

ಯಮದೂತರು ಸ್ತಬ್ಧರಾದರು. ನಡುಗತೊಡಗಿದರು. ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ಹತ್ತಿರ ಬರಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆ ಜಾಗವೆಲ್ಲ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಯಿತು.

ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ದಿವ್ಯ ಪುರುಷರು ಬಂದರು. ಕಮಲದಂಥ ಕಣ್ಣುಗಳು. ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಶಂಖ, ಚಕ್ರ. ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕಿರೀಟ, ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಕಮಲದ ಹಾರ.

ಅವರು ಶ್ರೀ ವಿಷ್ಣುವಿನ ದೂತರು.

ಅವರು ಅಜಾಮಿಳನನ್ನು ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿದರು.

"ಇವನು ನಮ್ಮವನು," ಎಂದರು. "ನಿಮ್ಮವನಲ್ಲ."

ಯಮದೂತರಿಗೆ ನಂಬಲಾಗಲಿಲ್ಲ. "ನೀವು ಯಾರು?" ಎಂದು ಗದರಿಸಿದರು. "ದೇವತೆಗಳೇ? ಸಿದ್ಧರೇ? ಇವನು ಯಾರು ಗೊತ್ತೇ? ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟವನು. ಜೀವನವಿಡೀ ಪಾಪವನ್ನೇ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ಇವನು ಯಮನಿಗೆ ಸೇರಿದವನು. ನೀವು ಇವನನ್ನು ಹೇಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತೀರಿ?"

ಒಂದು ಕಡೆ ಯಮದೂತರು. ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ವಿಷ್ಣುದೂತರು. ನಡುವೆ ಸಾಯುತ್ತಿರುವ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ. ಮತ್ತು ಒಂದೇ ಒಂದು ನಾಮ.

ಯಾರದು ನ್ಯಾಯ?

ಮೂರು ಬಗೆಯ ಧರ್ಮ

ವಸಿಷ್ಠರು ಇಲ್ಲಿ ಕಥೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ರಾಜನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದರು.

"ಜನಕ, ಸಣ್ಣದೊಂದು ದೊಡ್ಡದನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಳೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆಯಲ್ಲ. ಕೇಳು. ಧರ್ಮ ಮೂರು ಬಗೆ. ಸಾತ್ವಿಕ, ರಾಜಸ, ತಾಮಸ."

"ತಾಮಸ ಧರ್ಮ ಅಂದರೆ ತೋರಿಕೆಗಾಗಿ, ಜನರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸಲು, ಸರಿ-ತಪ್ಪಿನ ಗೊಡವೆ ಇಲ್ಲದೆ ಮಾಡುವುದು. ಅದರಿಂದ ಯಾವ ಫಲವೂ ಇಲ್ಲ. ಶಾಸ್ತ್ರ ಮೀರಿ ಕೇವಲ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಿದರೆ, ಅದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟುವ ಬಂಧನಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ."

"ಆದರೆ ಸಾತ್ವಿಕ ಧರ್ಮವನ್ನು ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಮನಸಾ ವಾಚಾ ಕರ್ಮಣಾ ಮಾಡಿ, ಅದರ ಫಲವನ್ನೆಲ್ಲ ಭಗವಂತನಿಗೇ ಅರ್ಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ, ಪುಣ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಯೋಗ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಾಗ ಅದು ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯೇ ಇಲ್ಲ."

"ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸೌದೆ ರಾಶಿಯನ್ನು ಯೋಚಿಸು. ಅದು ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಸುಡಲು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಿಡಿ ಸಾಕು. ಹಾಗೆಯೇ, ತಿಳಿದೋ ತಿಳಿಯದೆಯೋ ಒಮ್ಮೆ ಹೇಳಿದ ಭಗವಂತನ ನಾಮ ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟು ಪಾಪವನ್ನು ಸುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಬಿದಿರಿನ ಕಾಡನ್ನು ಬೆಂಕಿ ಸುಡುವ ಹಾಗೆ."

ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ನಮ್ಮಿಂದ ಕೇಳುವುದು

ಹಾಗಾದರೆ ಇದೇ ಇಂದಿನ ಆಚರಣೆ. ಈ ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ. ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೀಪ. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ದಾನ. ಬೆಳಗಿನ ಸ್ನಾನ. ಕೆಲವು ನಿಮಿಷ ಭಗವಂತನ ನಾಮಸ್ಮರಣೆ. ತೋರಿಕೆಗಾಗಿ ಮಾಡಬೇಡಿ. ಮೌನವಾಗಿ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ.

ಮುಂದೆ ಓದಿ

• ಕಾರ್ತಿಕ ಪುರಾಣ – 30 ದಿನಗಳ ಕಥೆಗಳು
• ಹಿಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯ: ಕಾರ್ತಿಕ ಪುರಾಣ 7ನೇ ಅಧ್ಯಾಯ – ಆರಬಾರದ ನಂದಾದೀಪ
• ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯ: ಕಾರ್ತಿಕ ಪುರಾಣ 1ನೇ ಅಧ್ಯಾಯ – ಪ್ರತಿ ನೀರಿನಲ್ಲೂ ಗಂಗೆ