ಓಂ ಅಸ್ಯ ಶ್ರೀ ಶನೈಶ್ಚರ ಕವಚ ಸ್ತೋತ್ರಮಹಾಮಂತ್ರಸ್ಯ ಕಾಶ್ಯಪ ಋಷಿಃ, ಅನುಷ್ಟುಪ್ಛಂದಃ, ಶನೈಶ್ಚರೋ ದೇವತಾ, ಶಂ ಬೀಜಂ, ವಾಂ ಶಕ್ತಿಃ, ಯಂ ಕೀಲಕಂ, ಮಮ ಶನೈಶ್ಚರಕೃತಪೀಡಾಪರಿಹಾರಾರ್ಥೇ ಜಪೇ ವಿನಿಯೋಗಃ ||
ಕರನ್ಯಾಸಃ ||
ಶಾಂ ಅಂಗುಷ್ಠಾಭ್ಯಾಂ ನಮಃ |
ಶೀಂ ತರ್ಜನೀಭ್ಯಾಂ ನಮಃ |
ಶೂಂ ಮಧ್ಯಮಾಭ್ಯಾಂ ನಮಃ |
ಶೈಂ ಅನಾಮಿಕಾಭ್ಯಾಂ ನಮಃ |
ಶೌಂ ಕನಿಷ್ಠಿಕಾಭ್ಯಾಂ ನಮಃ |
ಶಃ ಕರತಲಕರಪೃಷ್ಠಾಭ್ಯಾಂ ನಮಃ ||
ಅಂಗನ್ಯಾಸಃ ||
ಶಾಂ ಹೃದಯಾಯ ನಮಃ |
ಶೀಂ ಶಿರಸೇ ಸ್ವಾಹಾ |
ಶೂಂ ಶಿಖಾಯೈ ವಷಟ್ |
ಶೈಂ ಕವಚಾಯ ಹುಂ |
ಶೌಂ ನೇತ್ರತ್ರಯಾಯ ವೌಷಟ್ |
ಶಃ ಅಸ್ತ್ರಾಯ ಫಟ್ |
ಭೂರ್ಭುವಸ್ಸುವರೋಮಿತಿ ದಿಗ್ಭಂಧಃ ||
ಧ್ಯಾನಂ ||
ಚತುರ್ಭುಜಂ ಶನಿಂ ದೇವಂ ಚಾಪತೂಣೀ ಕೃಪಾಣಕಂ |
ವರದಂ ಭೀಮದಂಷ್ಟ್ರಂ ಚ ನೀಲಾಂಗಂ ವರಭೂಷಣಂ |
ನೀಲಮಾಲ್ಯಾನುಲೇಪಂ ಚ ನೀಲರತ್ನೈರಲಂಕೃತಂ |
ಜ್ವಾಲೋರ್ಧ್ವ ಮಕುಟಾಭಾಸಂ ನೀಲಗೃಧ್ರ ರಥಾವಹಂ |
ಮೇರುಂ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣಂ ಕೃತ್ವಾ ಸರ್ವಲೋಕಭಯಾವಹಂ |
ಕೃಷ್ಣಾಂಬರಧರಂ ದೇವಂ ದ್ವಿಭುಜಂ ಗೃಧ್ರಸಂಸ್ಥಿತಂ |
ಸರ್ವಪೀಡಾಹರಂ ನೄಣಾಂ ಧ್ಯಾಯೇದ್ಗ್ರಹಗಣೋತ್ತಮಂ ||
ಅಥ ಕವಚಂ ||
ಶನೈಶ್ಚರಃ ಶಿರೋ ರಕ್ಷೇತ್ ಮುಖಂ ಭಕ್ತಾರ್ತಿನಾಶನಃ |
ಕರ್ಣೌ ಕೃಷ್ಣಾಂಬರಃ ಪಾತು ನೇತ್ರೇ ಸರ್ವಭಯಂಕರಃ |
ಕೃಷ್ಣಾಂಗೋ ನಾಸಿಕಾಂ ರಕ್ಷೇತ್ ಕರ್ಣೌ ಮೇ ಚ ಶಿಖಂಡಿಜಃ |
ಭುಜೌ ಮೇ ಸುಭುಜಃ ಪಾತು ಹಸ್ತೌ ನೀಲೋತ್ಪಲಪ್ರಭಃ |
ಪಾತು ಮೇ ಹೃದಯಂ ಕೃಷ್ಣಃ ಕುಕ್ಷಿಂ ಶುಷ್ಕೋದರಸ್ತಥಾ |
ಕಟಿಂ ಮೇ ವಿಕಟಃ ಪಾತು ಊರೂ ಮೇ ಘೋರರೂಪವಾನ್ |
ಜಾನುನೀ ಪಾತು ದೀರ್ಘೋ ಮೇ ಜಂಘೇ ಮೇ ಮಂಗಳಪ್ರದಃ |
ಗುಲ್ಫೌ ಗುಣಾಕರಃ ಪಾತು ಪಾದೌ ಮೇ ಪಂಗುಪಾದಕಃ |
ಸರ್ವಾಣಿ ಚ ಮಮಾಂಗಾನಿ ಪಾತು ಭಾಸ್ಕರನಂದನಃ |
ಫಲಶ್ರುತಿಃ ||
ಯ ಇದಂ ಕವಚಂ ದಿವ್ಯಂ ಸರ್ವಪೀಡಾಹರಂ ನೃಣಾಂ |
ಪಠತಿ ಶ್ರದ್ಧಯಾಯುಕ್ತಃ ಸರ್ವಾನ್ ಕಾಮಾನವಾಪ್ನುಯಾತ್ ||
ಇತಿ ಶ್ರೀ ಪದ್ಮ ಪುರಾಣೇ ಶನೈಶ್ಚರ ಕವಚಂ ||
ಶನಿ ಕವಚಂ ಶನೈಶ್ಚರನಿಗೆ ಹೇಳುವ ರಕ್ಷಾ ಸ್ತೋತ್ರ. ಇದರ ಕೊನೆಯ ಸಾಲು ಇದನ್ನು ಪದ್ಮ ಪುರಾಣಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸುತ್ತದೆ. ಕವಚ ಎಂಬುದು ಸ್ತುತಿಯ ಹಾಡಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಹೊದಿಕೆ. ದೇಹದ ಒಂದೊಂದು ಭಾಗವನ್ನೂ ದೇವತೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುವ ರಚನೆ. ಇದು ಸರ್ವಾಣಿ ಚ ಮಮಾಂಗಾನಿ ಪಾತು ಭಾಸ್ಕರನಂದನಃ ಎಂದು ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ — ನನ್ನ ಎಲ್ಲ ಅಂಗಗಳನ್ನೂ ಸೂರ್ಯಪುತ್ರ ಕಾಪಾಡಲಿ ಎಂದು.
ಶ್ಲೋಕಗಳು ಶುರುವಾಗುವ ಮೊದಲು ಕವಚ ತನ್ನ ಪರಿಚಯವನ್ನು ತಾನೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಋಷಿ ಕಶ್ಯಪ — ಅಂದರೆ ಈ ಪಠ್ಯ ಯಾರ ಮೂಲಕ ಇಳಿದು ಬಂತು ಎಂಬುದು. ಛಂದಸ್ಸು ಅನುಷ್ಟುಪ್ — ನಾಲ್ಕು ಪಾದ, ಒಟ್ಟು ಮೂವತ್ತೆರಡು ಅಕ್ಷರಗಳ ಅಳತೆ; ಪುರಾಣಗಳ ಬಹುಪಾಲು ಶ್ಲೋಕಗಳ ಅಳತೆಯೂ ಇದೇ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಕವಚ ಬಾಯಿಪಾಠ ಆಗುವುದು ಸುಲಭ. ದೇವತೆ ಶನೈಶ್ಚರ. ಆಮೇಲೆ ಮೂರು ಶಬ್ದಗಳು ಬರುತ್ತವೆ: ಬೀಜ ಶಂ, ಶಕ್ತಿ ವಾಂ, ಕೀಲಕ ಯಂ. ಬೀಜ ಎಂದರೆ ದೇವತೆಯನ್ನು ಶಬ್ದರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತ ಅಕ್ಷರ; ಶಕ್ತಿ ಎಂದರೆ ಆ ಬೀಜವನ್ನು ನುಡಿಸುವ ಚೈತನ್ಯ; ಕೀಲಕ ಎಂದರೆ ಅಕ್ಷರಶಃ ಬೆಣೆ — ಅದನ್ನು ಕಿತ್ತರೆ ಪಠ್ಯ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಸಂಪ್ರದಾಯದ ನುಡಿ. ಬಹಳ ಜನ ಈ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ನಿಜದಲ್ಲಿ ಅವೇ ಈ ಪಠ್ಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ಹಿಡಿಯಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳುವ ಸಾಲುಗಳು. ಆಮೇಲೆ ಶ್ಲೋಕಗಳು ತಲೆಯಿಂದ ಪಾದದವರೆಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತವೆ; ಪ್ರತಿ ಅಂಗವನ್ನೂ ಶನಿಯ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಹೆಸರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತವೆ; ಕೊನೆಯ ಸಾಲು ಹೆಸರಿಸದೆ ಉಳಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತದೆ. ಫಲಶ್ರುತಿ ಚಿಕ್ಕದು. ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಪಠಿಸಿದವನಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಪೀಡೆಯೂ ತೊಲಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುತ್ತದೆ. ಪೀಡೆ ಎಂದರೆ ತೊಂದರೆ, ಒತ್ತಡ, ಕಷ್ಟ — ಯಾವುದೇ ಬಗೆಯದು. ಯಾವ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕಷ್ಟವನ್ನೂ ಪಠ್ಯ ಹೆಸರಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಯಾವ ಫಲವನ್ನೂ ಖಾತ್ರಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.
ದಿನ ಶನಿವಾರ. ಬೆಳಗಿನ ಸ್ನಾನದ ನಂತರ, ಪೂರ್ವ ಅಥವಾ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಮುಖ ಮಾಡಿ ಕುಳಿತು, ಎಳ್ಳೆಣ್ಣೆಯ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ ಹೇಳಿ. ನ್ಯಾಸ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೆ ಮೊದಲು ಅದನ್ನು ಮಾಡಿ — ಋಷಿ, ಛಂದಸ್ಸು, ದೇವತೆಯ ಹೆಸರು ಹೇಳುತ್ತಾ ತಲೆ, ಬಾಯಿ, ಹೃದಯವನ್ನು ಮುಟ್ಟುವುದು. ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕವಚವನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಹೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಇದೆ, ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಹಾಗೆಯೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಎಂಬುದು ಮನೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬೇರೆ. ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಸಾಮಾನ್ಯ, ಶನಿವಾರ ಹೆಚ್ಚು ಸಲ. ಶನಿ ಸಂಚಾರದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ದಿನವೂ ಹೇಳಿ ಆಮೇಲೆ ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಕಪ್ಪು ಎಳ್ಳು, ಉದ್ದಿನ ಬೇಳೆ, ಕಡುಬಣ್ಣದ ಬಟ್ಟೆ — ಶನಿಯ ಉಳಿದ ಪಠಣಗಳಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಇವೇ ಸಮರ್ಪಣೆ.
Please login to leave a comment
Loading comments...