ಮಹಾ ಲಕ್ಷ್ಮ್ಯಷ್ಟಕಂ

ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಗೆ ಎಂಟು ಶ್ಲೋಕ; ಹೇಳಿದವನು ಇಂದ್ರ — ಪಠ್ಯ ಇಂದ್ರ ಉವಾಚ, ನಮಸ್ತೇಽಸ್ತು ಮಹಾಮಾಯೇ ಶ್ರೀಪೀಠೇ ಸುರಪೂಜಿತೇ ಎಂದು ಆರಂಭ. ಪ್ರತಿ ಶ್ಲೋಕವೂ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿ ನಮೋಽಸ್ತು ತೇ ಎಂದೇ ಮುಗಿಯುವುದರಿಂದ ಇಡೀ ಸ್ತೋತ್ರ ಒಂದು ನಿಲುವಿನಂತೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಪದ್ಮಪುರಾಣದ್ದೆಂದು ಹೆಚ್ಚಿನ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಿತ. ಶುಕ್ರವಾರ ಸಂಜೆ, ಶ್ರಾವಣದ ವ್ರತ ಮತ್ತು ದೀಪಾವಳಿಯ ಲಕ್ಷ್ಮೀಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಇದರ ಪಠಣ ಹೆಚ್ಚು.

ಮಹತ್ವ

ಇಲ್ಲಿನ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಬರೀ ಸೌಮ್ಯಳಲ್ಲ. ಎರಡನೇ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗರುಡಾರೂಢಳು, ಕೋಲಾಸುರನಿಗೆ ಭಯಂಕರಿ; ಮುಂದೆ ಮಹಾರೌದ್ರಾ, ಮಹಾಶಕ್ತಿ — ಮರುಸಾಲಿನಲ್ಲೇ ಜಗನ್ಮಾತಃ ಎಂಬ ಸಂಬೋಧನೆ. ಬಿಳಿಯ ಸೀರೆ, ನಾನಾ ಅಲಂಕಾರ, ಪದ್ಮಾಸನ, ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧಿಬುದ್ಧಿಪ್ರದೇ ದೇವಿ ಭುಕ್ತಿಮುಕ್ತಿಪ್ರದಾಯಿನಿ — ಭೋಗವನ್ನೂ ಮೋಕ್ಷವನ್ನೂ ಕೊಡುವವಳು. ಫಲಶ್ರುತಿ ಎಣಿಕೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ನಿಖರ; ಸ್ತೋತ್ರ ಹೇಳುವುದನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಹೇಳುವುದಾದರೆ — ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಪಠಿಸಿದರೆ ಮಹಾಪಾಪ ನಾಶ, ಎರಡು ಬಾರಿ ಪಠಿಸಿದರೆ ಧನಧಾನ್ಯ, ಮೂರು ಬಾರಿ ಪಠಿಸಿದರೆ ಮಹಾಶತ್ರುನಾಶ. ಇದು ಸ್ತೋತ್ರ ತಾನೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಫಲ, ಖಾತರಿ ಅಲ್ಲ; ಶ್ರಮ ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆ ಫಲವೂ ಏರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದೇ ಇಲ್ಲಿನ ಧ್ವನಿ.

ಪಠಣ ವಿಧಾನ ಮತ್ತು ಸಮಯ

ಶುಕ್ರವಾರ, ಸ್ನಾನವಾದ ಮೇಲೆ, ದೀಪದ ಮುಂದೆ. ನಿತ್ಯ ಒಮ್ಮೆ ಸಾವಕಾಶವಾಗಿ ಓದುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕ್ರಮ. ಎರಡು ಅಥವಾ ಮೂರು ಬಾರಿ ಹೇಳುವವರು ಬೆಳಗ್ಗೆ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಸಂಜೆ ಎಂಬ ಮೂರು ಸಂಧಿಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ತ್ರಿಕಾಲಂ ಎಂದರೆ ಅದೇ. ಪೂರ್ವ ಇಲ್ಲವೇ ಉತ್ತರಾಭಿಮುಖ. ದೊಡ್ಡ ಸಾಮಗ್ರಿ ಬೇಡ — ದೀಪ, ಒಂದು ಹೂವು, ಚೂರು ಕುಂಕುಮ ಸಾಕು. ದೀಪಾವಳಿಯ ಲಕ್ಷ್ಮೀಪೂಜೆಯ ಕೊನೆಗೆ, ವರಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮೀ ವ್ರತದಂದು ಅರ್ಚನೆಯ ನಂತರ ಇದನ್ನು ಓದುವುದು ರೂಢಿ. ಎಂಟೇ ಶ್ಲೋಕ, ಕೊನೆಯ ಸಾಲು ಪುನರಾವರ್ತನೆ — ಹಾಗಾಗಿ ಪುಸ್ತಕವಿಲ್ಲದೆ ಬಾಯಿಪಾಠ ಮಾಡಿಕೊಂಡವರು ಬಹಳ.