ಮೂರು ಲೋಕಗಳೂ ಹೆದರುವ ಮಹರ್ಷಿ ಒಬ್ಬ ರಾಜನ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ತಾವೇ ಹತ್ತು ಜನ್ಮಗಳ ಶಾಪ ಕೊಟ್ಟ ರಾಜ ಅವನು. ತಾವೇ ಕಾಲಿನಿಂದ ಒದ್ದು ದೂಡಿದ ರಾಜ ಅವನು.
ಆ ಮಹರ್ಷಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ನೀನು ನನಗೆ ತಂದೆ.”
ಆಮೇಲೆ ರಾಜನಿಗೆ ಒಂದು ರಹಸ್ಯ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕಥೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಅವರು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದ ರಹಸ್ಯ.
ದೂರ್ವಾಸರು ಒಬ್ಬ ರಾಜನನ್ನು ತಂದೆ ಎಂದು ಕರೆದದ್ದು ಏಕೆ? ಆ ರಹಸ್ಯವಾದರೂ ಏನು?
ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ: ದ್ವಾದಶಿಯಂದು ಒಂದು ಗುಟುಕು ನೀರಿಗಾಗಿ ದೂರ್ವಾಸ ಮಹರ್ಷಿ ರಾಜ ಅಂಬರೀಷನಿಗೆ ಶಾಪ ಕೊಟ್ಟರು. ವಿಷ್ಣುವಿನ ಚಕ್ರ ಅವರನ್ನು ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲೂ ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಯಿತು. ವಿಷ್ಣುವೇ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಕಳಿಸಿದಾಗ ಅವರು ರಾಜನ ಕಾಲಿಗೆ ಬಿದ್ದರು. ರಾಜನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ಚಕ್ರ ನಿಂತು, ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ ಮಾಯವಾಯಿತು.
ಮಹರ್ಷಿಯ ಮುಂದೆ ತಲೆಬಾಗಿದ ರಾಜ
ಈಗ ಸಭೆ ನಿಶ್ಶಬ್ದವಾಗಿತ್ತು.
ಅಂಬರೀಷ ದೂರ್ವಾಸರ ಕಾಲಿಗೆ ಬಿದ್ದ.
“ಮಹರ್ಷಿಗಳೇ, ನೀವು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ರುದ್ರನ ಅಂಶದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವರು. ದ್ವಾದಶಿಯಂದು ನೀವು ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದದ್ದು ನನ್ನ ಭಾಗ್ಯ ಮಾತ್ರ. ಈ ಕಷ್ಟಗಳೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಕರ್ಮದಿಂದಲೇ ಬಂದವು. ನಾನು ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಗೃಹಸ್ಥ. ಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನನಗೆ ಧರ್ಮ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ. ನನ್ನ ಆತಿಥ್ಯ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ. ದ್ವಾದಶಿ ಪಾರಣೆ ಮಾಡಿ. ನನ್ನನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ. ಮುಕ್ತಿಯ ದಾರಿ ಉಪದೇಶಿಸಿ.”
ದೂರ್ವಾಸರ ಮನಸ್ಸು ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿತು.
“ಕ್ಷತ್ರಿಯರಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದವರಲ್ಲಿ ನಿನ್ನಂಥವನನ್ನು ನಾನು ಎಂದೂ ನೋಡಿಲ್ಲ. ಬಹಳ ರಾಜರಲ್ಲಿ ಇರುವುದು ಸಣ್ಣಬುದ್ಧಿ, ಇಲ್ಲವೇ ಬರೀ ಪರಾಕ್ರಮ. ಆದರೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಗುಣಗಳಿವೆ. ಶಾಂತಿ. ಸತ್ಯ. ಅಹಿಂಸೆ. ಇಂಥ ಒಳ್ಳೆಯತನ ಎಷ್ಟೋ ಜನ್ಮಗಳ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಬರುತ್ತದೆ. ನೀನು ಧನ್ಯ.”
ಆಮೇಲೆ ಅಂಬರೀಷ ತಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಮಹರ್ಷಿಯ ಪಾದ ತೊಳೆದ. ಆ ನೀರನ್ನು ತನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರೋಕ್ಷಿಸಿಕೊಂಡ. ದೂರ್ವಾಸರು ಅವನನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದರು.
ಕೊನೆಗೂ… ಆ ಊಟ.
ದೂರ್ವಾಸರು ದ್ವಾದಶಿ ಪಾರಣೆಗೆ ಕುಳಿತರು. ಐದು ಬಗೆಯ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳು, ಪರಮಾನ್ನ, ಎಲ್ಲವೂ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ಬಡಿಸಲಾಯಿತು. ದುಃಖದಲ್ಲೇ ಉಪವಾಸವಿದ್ದ ರಾಜನೂ ಅವರ ಜೊತೆ ಕುಳಿತು ಊಟ ಮಾಡಿದ. ಆಮೇಲೆ ಅಂಬರೀಷ ಕರ್ಪೂರ ಬೆರೆಸಿದ ತಾಂಬೂಲ ಕೊಟ್ಟು ಸತ್ಕರಿಸಿದ.
ದೂರ್ವಾಸರು ಅಂಬರೀಷನನ್ನು ತಂದೆ ಎಂದದ್ದು ಏಕೆ
ಊಟ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ದೂರ್ವಾಸರು ಮಾತನಾಡಿದರು.
“ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಸಾರ ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಮನಶ್ಶಾಂತಿ. ಸ್ಥಿರತೆ. ಸದಾ ಭಗವಂತನ ಸ್ಮರಣೆ. ಇವೆಲ್ಲ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿವೆ.”
“ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದೆ. ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೂ ನನಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಕೈಲಾಸದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ವೈಕುಂಠದಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ಮೆಚ್ಚಿದ್ದರಿಂದ ಮಾತ್ರ ಚಕ್ರ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿತು.”
“ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿದವನು ತಂದೆ ಎಂದು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನೀನು ನನಗೆ ತಂದೆ.”
ಆಮೇಲೆ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕರು. “ಆದರೆ ಧರ್ಮದ ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮವನ್ನು ನೀನು ಮರೆತೆ. ನನಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದೆ. ಅದು ನನಗೆ ನೋವು ತಂದಿತು. ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ನೋಯಬಾರದು ಅಂತಲೇ ನಾನು ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ.”
“ಈಗ ಕೇಳು. ಪರಮ ಸತ್ಯವಾದ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನ ಸಿಗುವುದು ತುಂಬ ಕಷ್ಟ. ಎಲ್ಲ ವೇದಗಳನ್ನು ಓದಿದರೂ ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ವ್ರತಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಮೇಲಿನ ದಯೆಯಿಂದ ಅದು ಸುಲಭವಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ. ವಿನಯದಿಂದ. ಮೃದುವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ. ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ. ಅತಿಥಿಗಳನ್ನೂ ದೀನರನ್ನೂ ಆದರಿಸುವುದರಿಂದ. ನಿರ್ಮಲ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ.”
ಆಮೇಲೆ ಆ ಮಹರ್ಷಿ ತಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ತಾವೇ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿದರು.
“ದೂರ್ವಾಸ ಇನ್ನೂ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಅರಿತಿಲ್ಲ. ನಾನು ಇನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಿಲ್ಲ. ಇವತ್ತು ನಿನ್ನ ಪಾರಣೆ ಉಂಡೆನಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೇ ನನಗೆ ಈ ಆನಂದ.”

