ಕರ್ನಾಟಕದ ಗುರು-ಭಕ್ತಿ ಸಂಪ್ರದಾಯ: ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಗುರುಗಳಿಗೆ ಶ್ರದ್ಧೆ
ಸನಾತನ ಧರ್ಮದ ವಿಶಾಲ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ, ಗುರು-ಭಕ್ತಿ, ಅಂದರೆ ತಮ್ಮ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಗುರುಗಳ ಮೇಲಿನ ಅಚಲ ಶ್ರದ್ಧೆ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿ, ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಬೋಧಕನಿಗೆ ನೀಡುವ ಗೌರವವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಬೆಳಕಿಗೆ, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ, ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುವ ಒಬ್ಬ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕನಿಗೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಆಳವಾದ ಗೌರವವಾಗಿದೆ. ಶ್ರೀಮಂತ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪರಂಪರೆ ಮತ್ತು ತಾತ್ವಿಕ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ, ಗುರು-ಭಕ್ತಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ತತ್ವವಲ್ಲ, ಅದು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ರಚನೆಯಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಹೆಣೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಒಂದು ಜೀವಂತ, ಉಸಿರಾಡುವ ಆಚರಣೆಯಾಗಿದೆ. ಗುರುವು ದೈವತ್ವದ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಸ್ವರೂಪ, ಮರ್ತ್ಯಲೋಕ ಮತ್ತು ಅತೀಂದ್ರಿಯ ಸತ್ಯದ ನಡುವಿನ ಸೇತುವೆ ಎಂದು ಭಕ್ತರು ನಂಬುತ್ತಾರೆ, ಅಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಭಕ್ತಿ ಸಲ್ಲಿಸುವುದು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪಯಣದ ಒಂದು ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಹೆಜ್ಜೆಯಾಗಿದೆ.
ಗುರು-ಭಕ್ತಿಯ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಮತ್ತು ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಬೇರುಗಳು
ಗುರುವಿನ ಮೇಲಿನ ಗೌರವವು ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮೂಲವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿದೆ. ವೇದಗಳು ಸ್ವತಃ ಗುರುಗಳ ಪರಂಪರೆಯ ಮೂಲಕ ಜ್ಞಾನದ ಪ್ರಸರಣದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ, ಬ್ರಹ್ಮ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು, ಅಂದರೆ ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಸಾಧನವಾಗಿ ಗುರು-ಶಿಷ್ಯ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಒತ್ತಿಹೇಳುತ್ತವೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಕಠೋಪನಿಷತ್ತು ನಚಿಕೇತ ಮತ್ತು ಯಮನ ಕಥೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಶಿಷ್ಯನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯು ಅವನನ್ನು ಆಳವಾದ ಸತ್ಯಗಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಮುಂಡಕ ಉಪನಿಷತ್ತು, “ಅದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು, ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾದ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತನಾದ ಗುರುವಿನ ಬಳಿ ವಿನಯ ಮತ್ತು ಕಾಣಿಕೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು” ಎಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತದೆ.
ಪುರಾಣಗಳು ಮತ್ತು ಇತಿಹಾಸಗಳು ಗುರು-ಭಕ್ತಿಯ ಆಳವಾದ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಪರಿವರ್ತಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ವಿವರಿಸುವ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಕಥೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿವೆ. ತಮ್ಮ ಗುರು ಧೌಮ್ಯರ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಲು ಒಡೆದ ಒಡ್ಡುಗಳಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ ಅರುಣಿಯಂತಹ ಕಥೆಗಳು, ಅಥವಾ ನೇರ ಸೂಚನೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ದ್ರೋಣಾಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆಯಾಗಿ ತಮ್ಮ ಹೆಬ್ಬೆರಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದ ಏಕಲವ್ಯನಂತಹ ಕಥೆಗಳು ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ತ್ಯಾಗದ ಆಳವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ಕಥೆಗಳು ಶಾಶ್ವತ ಆದರ್ಶಗಳಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತವೆ, ಗುರುವು ತಮ್ಮ ಹೆತ್ತವರು ಮತ್ತು ದೇವರುಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಪೂಜ್ಯನಾಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ತಲೆಮಾರುಗಳಿಗೆ ಕಲಿಸುತ್ತವೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಗುರುವೇ ದೇವರ ಮತ್ತು ಆತ್ಮದ ನಿಜವಾದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ. “ಗುರು ಬ್ರಹ್ಮ, ಗುರು ವಿಷ್ಣು, ಗುರು ದೇವೋ ಮಹೇಶ್ವರ, ಗುರು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಪರಬ್ರಹ್ಮ, ತಸ್ಮೈ ಶ್ರೀ ಗುರವೇ ನಮಃ” ಎಂಬ ಸಾಂಕೇತಿಕ ಶ್ಲೋಕವು ಈ ಪರಮ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ, ಗುರುವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಪೋಷಕ ಮತ್ತು ಸಂಹಾರಕನೊಂದಿಗೆ, ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಪರಬ್ರಹ್ಮದೊಂದಿಗೆ ಸಮೀಕರಿಸುತ್ತದೆ.
ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮಹತ್ವ
ಕರ್ನಾಟಕವು ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ಕಡಾಯಿಯಾಗಿದೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಗುರುವಿನ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅಪಾರ ಒತ್ತು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಆದಿ ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ ಅದ್ವೈತ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದಿಂದ, ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ದ್ವೈತ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದವರೆಗೆ, ಮತ್ತು ಶ್ರೀ ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರಿಂದ ಆಳವಾಗಿ ಪ್ರಭಾವಿತವಾದ ವಿಶಿಷ್ಟಾದ್ವೈತ ಸಂಪ್ರದಾಯದವರೆಗೆ, ಗುರು-ಶಿಷ್ಯ ಪರಂಪರೆಯು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪ್ರಸರಣದ ಬೆನ್ನೆಲುಬಾಗಿದೆ. ಉಡುಪಿಯ ಪೇಜಾವರ ಮಠ, ಶೃಂಗೇರಿ ಶಾರದಾ ಪೀಠ, ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಲಿಂಗಾಯತ ಮಠಗಳಂತಹ ರಾಜ್ಯದಾದ್ಯಂತ ಇರುವ ಅನೇಕ ಮಠಗಳು (ಮಠಗಳು) ಈ ಸಂಪ್ರದಾಯವು ಬೆಳೆಯುವ, ಪ್ರಾಚೀನ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸುವ ಮತ್ತು ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುವ ರೋಮಾಂಚಕ ಕೇಂದ್ರಗಳಾಗಿವೆ.
ಬಸವಣ್ಣನವರು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಲಿಂಗಾಯತ ಸಂಪ್ರದಾಯದಲ್ಲಿ, 'ಇಷ್ಟಲಿಂಗ'ದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಮತ್ತು ಭಕ್ತರನ್ನು ದೀಕ್ಷೆ ನೀಡುವ ಮತ್ತು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುವ ಗುರುವಿನ (ಜಂಗಮ) ಪಾತ್ರವು ಕೇಂದ್ರಬಿಂದುವಾಗಿದೆ. ಬಸವಣ್ಣನವರ ಬೋಧನೆಗಳು ಸ್ವತಃ ತಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಆತ್ಮವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ದೈವತ್ವದೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧಿಸುವಲ್ಲಿ ಗುರುವಿನ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಒತ್ತಿಹೇಳುತ್ತವೆ. ವಾರ್ಷಿಕ ಬಸವ ಜಯಂತಿ ಆಚರಣೆಗಳು ಈ ಮಹಾನ್ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸುಧಾರಕನಿಗೆ ಇರುವ ಶಾಶ್ವತ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ, ಇವರು ಅನೇಕರಿಗೆ ಒಂದು ಅನುಕರಣೀಯ ಗುರು ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಕರ್ನಾಟಕದ ಅನೇಕ ಭಕ್ತರಿಗೆ, ಗುರು ಕೇವಲ ಮಾನವ ಶಿಕ್ಷಕರಲ್ಲ ಆದರೆ 'ಇಷ್ಟ ದೇವತಾ ಗುರು' – ಮಾನವ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುವ ಆಯ್ದ ದೇವತೆ. ಈ ಆಳವಾದ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸಂಪರ್ಕವು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಶರಣಾಗತಿಯ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತದೆ, ಇದು ಆಳವಾದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿದೆ. ಗುರು ಪೂರ್ಣಿಮೆಯಂತಹ ಹಬ್ಬಗಳನ್ನು ಅಪಾರ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಶಿಷ್ಯರು ತಮ್ಮ ಗುರುಗಳಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ವಿಶೇಷ ಪೂಜೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ನಿರಂತರ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪ್ರಗತಿಗಾಗಿ ಅವರ ಆಶೀರ್ವಾದವನ್ನು ಕೋರುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಹ ದಿನಗಳನ್ನು ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್ನಲ್ಲಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ಗುರುವಿಗೆ ನೀಡಿದ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಗಳ ನವೀಕರಣಕ್ಕೆ ಮಹತ್ವದ ದಿನಗಳೆಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಗುರು-ಭಕ್ತಿಯ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಆಚರಣೆ
ಗುರು-ಭಕ್ತಿಯು ಕೇವಲ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಮೀರಿದ ವಿವಿಧ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಆಚರಣೆಗಳ ಮೂಲಕ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರ ತಿರುಳಿನಲ್ಲಿ, ಅದು ಅಚಲ ನಂಬಿಕೆ (ಶ್ರದ್ಧಾ), ವಿನಯ (ವಿನಯ), ಮತ್ತು ಗುರುವಿಗೆ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವೆ (ಸೇವೆ) ಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಗುರುವಿನ ಬೋಧನೆಗಳನ್ನು ಗಮನವಿಟ್ಟು ಕೇಳಲು (ಶ್ರವಣ), ಅವುಗಳ ಅರ್ಥದ ಬಗ್ಗೆ ಆಳವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಲು (ಮನನ), ಮತ್ತು ಈ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಆಂತರಿಕಗೊಳಿಸಲು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಲು (ನಿದಿಧ್ಯಾಸನ) ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಗುರುವಿನ ಕಣ್ಗಾವಲಿನಲ್ಲಿ ಈ ಮೂರು ಪಟ್ಟು ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಮಾರ್ಗವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
'ದಕ್ಷಿಣೆ' – ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ಸಾಂಕೇತಿಕ ಅರ್ಪಣೆ, ಅದು ಹಣದ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ವಸ್ತುವಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ಸಮರ್ಪಿತ ಸೇವೆಯ ಮೂಲಕವೂ ಆಗಿರಬಹುದು – ಗುರುವಿನ ಅಮೂಲ್ಯ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ವಿಧಾನವಾಗಿದೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ನಿಜವಾದ ದಕ್ಷಿಣೆಯು ಗುರುವಿನ ಬೋಧನೆಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಬದುಕಲು ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ವಿಮೋಚನೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಶಿಷ್ಯನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪ್ರಯತ್ನವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಗುರುವಿನ ಸೂಚನೆಗಳಿಗೆ ವಿಧೇಯತೆ, ಅವು ಕಷ್ಟಕರ ಅಥವಾ ಅಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕವೆಂದು ತೋರಿದ್ದರೂ ಸಹ, ನಂಬಿಕೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಶುದ್ಧೀಕರಣದ ಅವಕಾಶವೆಂದು ನೋಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅನೇಕ ಭಕ್ತರು ಪ್ರಮುಖ ಜೀವನ ಘಟನೆಗಳು ಅಥವಾ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗಾಗಿ ಶುಭ ಸಮಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಪಂಚಾಂಗವನ್ನು ಸಮಾಲೋಚಿಸುವಾಗ ತಮ್ಮ ಗುರುಗಳಿಂದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ, ಇದು ಗುರುವಿನ ಜ್ಞಾನದ ಮೇಲಿನ ಅವರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅವಲಂಬನೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.
'ಪಾದಪೂಜೆ' (ಗುರುವಿನ ಪಾದಗಳ ಪೂಜೆ) ಆಚರಣೆಯು ಗುರು-ಭಕ್ತಿಯ ಮತ್ತೊಂದು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದೆ, ಇದು ವಿನಯ, ಶರಣಾಗತಿ, ಮತ್ತು ಗುರುವಿನ ಪವಿತ್ರ ಪಾದಗಳಿಂದ ಹರಿಯುವ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳ ಸ್ವೀಕಾರವನ್ನು ಸಂಕೇತಿಸುತ್ತದೆ. ಗುರುವಿಗೆ ಶರಣಾಗುವುದರಿಂದ, ಒಬ್ಬರು ದೈವತ್ವಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪಥದಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ಅಡೆತಡೆಗಳು ನಿವಾರಣೆಯಾಗುತ್ತವೆ ಎಂದು ನಂಬಲಾಗಿದೆ.
ಗುರು-ಭಕ್ತಿಯ ಆಧುನಿಕ ಪ್ರಸ್ತುತತೆ
ಇಂದಿನ ವೇಗದ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಗುರು-ಭಕ್ತಿಯ ತತ್ವಗಳು ಆಳವಾಗಿ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿವೆ. ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಗುರು-ಶಿಷ್ಯ ಸಂಬಂಧವು ಕೆಲವರಿಗೆ ಪುರಾತನವೆಂದು ತೋರಬಹುದಾದರೂ, ಅದರ ಸಾರ – ಜ್ಞಾನದ ಅನ್ವೇಷಣೆ, ನೈತಿಕ ಜೀವನ, ಮತ್ತು ಪ್ರಬುದ್ಧ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆ – ಶಾಶ್ವತವಾಗಿದೆ. ನೈತಿಕ ಗೊಂದಲಗಳು ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಗೊಂದಲಗಳಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ನಿಜವಾದ ಗುರು ಸ್ಪಷ್ಟತೆ, ನಿರ್ದೇಶನ ಮತ್ತು ಅಚಲ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತಾನೆ. ಗುರುವು ನೈತಿಕ ದಿಕ್ಸೂಚಿಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾನೆ, ಆಧುನಿಕ ಜೀವನದ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಲು ಮತ್ತು ಸನಾತನ ಧರ್ಮದ ಶಾಶ್ವತ ಮೌಲ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಲು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.
ಸಮಕಾಲೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿನ ಸವಾಲು ನಿಜವಾದ ಗುರುವನ್ನು ಕೇವಲ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಲಾಭವನ್ನು ಬಯಸುವವರಿಂದ ಗುರುತಿಸುವುದರಲ್ಲಿದೆ. ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಪ್ರಕಾರ, ನಿಜವಾದ ಗುರು ಆಳವಾದ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಜ್ಞಾನ, ಪರಮ ಸತ್ಯದ ಅನುಭವ, ನಿಸ್ವಾರ್ಥತೆ, ಸಹಾನುಭೂತಿ, ಮತ್ತು ಇತರರಲ್ಲಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪರಿವರ್ತನೆಯನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಿಂದ ನಿರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಅವರು ಅನುಯಾಯಿಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಅನ್ವೇಷಕರನ್ನು ಅವರ ಸ್ವಂತ ಆಂತರಿಕ ಬೆಳಕಿನ ಕಡೆಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಗುರುವಿನ ಪಾತ್ರವು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಉನ್ನತಿಯನ್ನು ಮೀರಿದೆ; ಅವರು ಪ್ರಾಚೀನ ಜ್ಞಾನದ ಪ್ರಮುಖ ಪಾಲಕರು, ಭವಿಷ್ಯದ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಸನಾತನ ಧರ್ಮದ ನಿರಂತರತೆಯನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಬೋಧನೆಗಳು ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಉದಾಹರಣೆಯ ಮೂಲಕ, ಅವರು ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಾರೆ, ಧರ್ಮವನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ವಿಚಾರಣೆ ಮತ್ತು ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತಾರೆ, ಜ್ಞಾನದ ಬೆಳಕು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಬೆಳಗುವುದನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ.
